Wtorek, 2 marca
Imieniny: Heleny, Halszki, Pawła
Czytających: 2173
Zalogowanych: 0
Niezalogowany
Rejestracja | Zaloguj

Wałbrzych/Szczawno-Zdrój: Upamiętnią generała

Czwartek, 6 sierpnia 2020, 12:34
Aktualizacja: Piątek, 7 sierpnia 2020, 8:11
Autor: red
Wałbrzych/Szczawno-Zdrój: Upamiętnią generała
Fot. organizatorzy
Już jutro uroczystości upamiętniające postać generała Łączyńskiego, pochowanego na cmentarzu parafialnym przy Kościele św. Anny w Wałbrzychu, w dwusetną rocznicę śmierci.

Józef Benedykt Łączyński – ur. 21 marca 1779 w Kiernozi (pow. Łowicz), zm. 7 sierpnia 1820 w Szczawnie Zdroju

Najstarszy syn Macieja i Ewy z Zaborowskich, brat Marii Walewskiej.

Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął podczas insurekcji kościuszkowskiej, do końca której dosłużył się stopnia porucznika. W 1797 roku został nominowany przez Jana Henryka Dąbrowskiego na porucznika V batalionu Legionów Polskich. Służbę został zmuszony przerwać po roku i powrócić do kraju z powodów majątkowych (otrzymał w spadku po ojcu majątek w Kiernozi, który ostatecznie w 1808 roku przekazał w całości młodszemu bratu Teodorowi.

Po powrocie do Włoch na krótko wstąpił na służbę Republiki Rzymskiej, w sztabie gen. Józefa Grabowskiego. Później ponownie znalazł się w Legionach na stanowisku oficera nadliczbowego III batalionu 1 legii. Walczył m.in. pod Cartoną, a w bitwach nad rzeką Trebbią oraz pod Novi został ranny. Awansowany do stopnia kapitana III batalionu brał udział w oblężeniu Peschiery. Szybko awansował. W lutym 1807 roku został mianowany majorem, a w marcu podpułkownikiem. Odznaczono Go także Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Od września 1807 roku dowodził 3. Pułkiem Ułanów nowopowstałego Księstwa Warszawskiego. Uczestniczył w bitwie pod Raszynem, a za całą postawę w toku wojny z Austrią 1809 roku został odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Ze względu na zły stan zdrowia w lutym 1812 roku wystąpił o dymisję z zajmowanych stanowisk. Dymisję przyjęto, awansując Go równocześnie do stopnia generała brygady.

Klęska kampanii Napoleona w Rosji w 1812 roku wymusiła na nim powrót do czynnej służby. Wsławił się jako sprawny organizator poboru w celu stworzenia jednostek zapasowych na terenie departamentu kaliskiego. W lutym 1813 roku książę Józef Poniatowski mianował go dowódcą jazdy w zgrupowaniu gen. Edwarda Żółtowskiego. Upadek Księstwa Warszawskiego wymusił na nim przejście na żołd francuski. Walczył m.in. pod Lutzen, gdzie został ranny. Ponownie został też odznaczony Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej. 25 marca 1814 w starciu pod Fère-Champenoise został ranny i dostał się do niewoli pruskiej. Wskutek interwencji cara Aleksandra I został zwolniony, ale przy tym zmuszony do zakończenia kariery w armii francuskiej.

Gen. Antoni Paweł Sułkowski uczynił go odpowiedzialnym za powrót polskich żołnierzy do kraju na mocy ustaleń Kongresu Wiedeńskiego, kończącego epokę wojen napoleońskich. Wykonując ten rozkaz w 1816 poważnie rozchorował się na płuca i uzyskał dymisję. Leczył się we Wrocławiu oraz Szczawnie Zdroju. Zmarł, podczas kuracji na kamicę nerkową, po godzinie 6 rano 7 sierpnia 1820 roku. Dwa dni później spoczął na cmentarzu parafialnym przy Kościele św. Anny w Wałbrzychu.

Uroczystości rozpoczną się o godz. 10.00 7 sierpnia 2020 roku Mszą Św. w Kościele św. Anny. Po Mszy, ok. godz. 11.00 nastąpi uroczyste uhonorowanie generała Łączyńskiego insygnium „Ojczyzna Swemu Obrońcy" w ramach Projektu „Ocalamy".

Twoja reakcja na artykuł?

5
71%
Cieszy
0
0%
Hahaha
1
14%
Nudzi
0
0%
Smuci
1
14%
Złości
0
0%
Przeraża

Czytaj również

Komentarze (10) Dodaj komentarz


Dodaj komentarz

Zaloguj
0/1600

Czytaj również

Copyright © 2002-2021 Highlander's Group